در کارگاه تحقیق، غیر از عدم نبودیم

امروز از تو باغیم، دی خاک هم نبودیم

بیدل

فاش می گویم و از گفته خود دلشادم
بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست
چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

پاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک
ور نه این سیل دمادم ببرد بنیادم

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر که افکنم، آن دل کجا برم؟!
حافظ

آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت
که اگر سر برود از دل و از جان نرود

حافظ

سعدیا تسلیم فرمان شو که نیست

چارۀ عاشق بجز بی چارگی

برو سوی علی تا که وفا را بشناسی
ببر نام علی تا که صفا را بشناسی
مهدی سهیلی

من و ذکر نام تو یاعلی، که کشانی ام به هدایتی
مگر از تو چشم عنایتی، برساندم بولایتی
همه تن خلوص و ارادتم، به مقام فضل و کرامتت
که ز جمع خاص محمدی، تو نمونه ای تویی آیتی
عبدالقهار عاصی

چندان بنشینم که برآید نفس صبح

کآنوقت به دل می رسد از دوست پیامی

سعدی

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
آری شود ولیک به خون جگر شود
از هر کرانه تیر دعا کرده ام روان
باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

حافظ

اگرچه در طلبت هم عنان باد شمالم
به گرد سرو خرامان قامتت نرسیدم
زکوی یار بیار ای نسیم صبح غباری
که بوی خون دل ریش از آن تراب شنیدم
بخاک پای تو سوگند و نور دیده حافظ
که بی رخ تو فروغ از چراغ دیده ندیدم

دوست باز آمد و دشمن به مصیبت بنشست

باد نوروز علی رغم خزان باز آمد

سعدی

آن کس است اهل بشارت که اشارت داند
نکته ها هست بسی محرم اسرار کجاست
هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت گر بی کار کجاست


حافظ

به رنگ و بوی بهار ای فقیر قانع باش

چو باغبان نگذارد که سیب و گل چینی

سعدی

زمستان ملال انگیز بگذشت،
 بهاران خنده بر لب،
 آشنا کرد
...
تماشا کن تبسم  های او را؛ 
تبسم کن که خود را گم کند گل

فریدون مشیری

محرم راز دل شیدای خود
کس نمی بینم ز خاص و عام را
صبر کن حافظ به سختی روز و شب
عاقبت روزی بیابی کام را

ز تنگی در دل پر خون من شادی نمی گنجد
ز من چون غنچهٔ تصویر، رنگی نیست شادی را

صائب

ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر
بازآ که ریخت بی گل رویت بهار عمر
از دیده گر سرشک چو باران چکد رواست
کاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر

حافظ

صبر است مرا چاره هجران تو لیکن
چون صبر توان کرد که مقدور نماندست
در هجر تو گر چشم مرا آب روان است
گو خون جگر ریز که معذور نماندست

حافظ

رواق منظر چشم من آشیانه توست
کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست
دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد
که در چمن همه گلبانگ عاشقانه توست


حافظ

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده عالم دوام ما

حافظ

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب
مستحق بودم و این ها به زکاتم دادند
همت حافظ و انفاس سحرخیزان بود
که ز بند غم ایام نجاتم دادند

ز فیض ابر آزاری زمین مرده شد زنده
ز لطف باد نوروزی جهان پیر شد برنا


هاتف اصفهانی

به سعی خود نتوان برد پی به گوهر مقصود
خیال باشد کاین کار بی حواله برآید

نسیم زلف تو چون بگذرد به تربت حافظ
ز خاک کالبدش صد هزار لاله برآید

با یک شکوفه،
با تو،
من آغاز می کنم
حماسه ی بزرگ عشق را ...

خسرو گلسرخی